"De koppelshoot is NIET het belangrijkste onderdeel van een trouwreportage!"
2006
Achter het stuur van mijn oude Citroën 2pk rijd ik door een canyon in een niemandsland ten zuiden van Libië, tot er plots sirenes en zwaailichten de schoonheid van een zonsondergang in de woestijn doorbrak. Het waren gewapende soldaten van Kolonel Kadaffi, die ten eerste niet konden geloven hoe zo'n oude wagen überhaupt al halverwege de Sahara was geraakt; maar vooral wat we daar kwamen doen. We moesten ons bivak opslaan en onze paspoorten afgeven. Die gingen ze in de morgen controleren, maar dat ging louter een formaliteit zijn. 7 dagen later stonden we daar nog...
De reden dat ik daar was, was even een vlucht van de realiteit. Als 18-jarige had ik een bucket list aan avontuurlijke reizen en wou ik eigenlijk fotograaf worden, maar het leven had mij in de wereld van het technisch tekenen gebracht. Het werd al snel duidelijk dat dit niet mijn ding was, maar op mijn 27e zat ik nog altijd staalconstructies te tekenen. Elke dag zag er hetzelfde uit en van mijn bucket list werd er niets afgevinkt. Ik had het gevoel dat andere mensen mijn leven bepaalden. Toen mijn lief het woordje kinderen liet vallen, drong het liedje van Doe Maar helemaal door. Is dit alles? Alvorens aan dit hoofdstuk in mijn leven te beginnen, moest ik koste wat kost eens uitbreken. En als we uitbreken, doe ik dit graag in stijl! Ik kocht een 2pk en bereidden me voor op een epische tocht. Een trans-Sahara van 4 weken en 7000 Afrikaanse kilometers door Tunesië, Libië, Niger, Burkina Faso en Benin...
Tot die ijverige soldaten van Kadaffi roet in het eten strooiden. Opnieuw zou iemand anders bepalen voor mij wat er ging
gebeuren! Maar op dag 6 van de 'gijzeling' begon mijn verhaal als fotograaf. In de verte zag ik een vreemd uitziende
vrachtwagen afkomen, met een speciale cargo; mensen! Met een tik op hun kalashnikov maakten de soldaten duidelijk dat
foto's nemen van deze mensensmokkelaars verboden was, maar ik kon het niet laten om in het geniep toch enkele beelden
te maken voor ze weer verder reden.
Die avond - kijkend naar de betoverende sterrenhemel van de woestijn - liet het beeld
van die mensensmokkelaars me niet los. Wie waren die arme mensen? Vanwaar komen ze? Wat zou hun lot zijn? En toen vielen alle puzzelstukken in elkaar. Ik wou eigenlijk het verhaal van die mensen vertellen via foto's, maar was dit eigenlijk niet mijn jeugddroom? Daar in dit hellegat besloot ik dat ik vanaf nu mijn eigen leven in handen wou nemen; ik wou terug fotograaf worden!
2013
Net het hele traject van 10 avondschool modules doorlopen aan het KISP; ik mocht mezelf eindelijk fotograaf noemen. Tijdens de opleiding ontdekte ik van mezelf dat ik - hoewel ik introvert ben - toch een rebels kantje had. We kregen een gezamenlijk opdracht om op 1 plein in Gent 1u foto's te nemen, die we nadien tijdens de les gingen bespreken. Met 15 mensen op 1 plein; ik ging alleen naar het plein er naast. Iedereen ging toch identiek dezelfde beelden maken, dacht ik? Maar ik wou niet doen wat de anderen deden; ik wou mezelf zijn. Door op het plein ernaast te gaan, ging ik tenminste andere beelden hebben om te bespreken in de les. Dat de leraar eens aan mijn oren ging trekken omdat ik niet echt de opdracht had uitgevoerd, had ik er met plezier voor over... Ik ontdekte ook dat reportage helemaal mijn ding was. Ik had de docu 'War Photographer' gezien van James Nachtwey. Hoe hij in moeilijke omstandigheden, fantastische composities, diepe emoties en verhalend kon fotograferen; daar deed ik mijn petje voor af. Nu ik afgestudeerd was en met de belofte die ik mezelf in Libië had gemaakt in het achterhoofd, zat ik vol ambitie om het helemaal te maken als fotograaf. Ik ging documentaires maken! Reality check! Na 2 jaar waren de enige opdrachten die ik had, communies en gezinsportretten in mijn veel te kleine studio. In plaats van de wereld te ontdekken, zat ik vast in mijn eigen garage slash fotostudio van 2 op 4 meter. Ik had nu eindelijk mijn droom waargemaakt om fotograaf te worden en toch maakte het me niet gelukkig. Op een gegeven moment zei ik tegen mijn vrouw dat ik beter al mijn materiaal zou verkopen...
2015
Het lot kwam mij een handje helpen, toen op FB een reclame passeerde voor een huwelijksfotografie workshop. Ik had toen nog geen enkele trouwreportage gedaan, want wie wou dit nu gaan doen. Er is een reden toch, waarom dit geen module was aan het KISP. Stijve portretten, flink naar de lens lachen, een hele dag door mensen dirigeren wat ze moeten doen,... In mijn ogen stond een huwelijk helemaal onderaan de fotografie ladder. Maar die reclame bleef in mijn ogen blinken op een of andere manier. Alle opdrachten die ik ervoor had gedaan, deed ik niet graag; dus iets in mij vond dat ik het een kans moest geven. Bovendien was het in Italië, dus ik kon eens ontsnappen aan de realiteit...
Er was een trouwkoppel meegereisd en ik bevond me - als introverte Belg - tussen 15 extraverte Nederlanders. Ik had me nog nooit zo slecht op mijn plaats gevoeld als toen en dat werd slechter naarmate de workshop vorderde, hoewel de mentor deed wat hij had beloofd. Samen met het koppel bootste hij alle huwelijkssituaties na (klaarmaken, koppelshoot,...) en hoe hij die tackelde; dan kreeg iedereen de kans om ook enkele beelden te maken. Daar zaten we dan, met een groep studenten in een kleine hotelkamer. Schouder aan schouder beelden aan het maken van een bruid voor een raam. Iedereen was ijverig aan het fotograferen; ik had mijn lensdop terug op mijn camera gezet. Ik was er klaar mee! Tot ik terug moest denken aan de KISP
opdracht op dat plein in Gent en ik liep de kamer uit. Ik liep zelfs helemaal het terrein af, om even alleen te zijn. En dat moment begon mijn verhaal als huwelijksfotograaf.
Op een verdere afstand van de hotelkamer, zag ik een geweldige compositie. Het beeld van een Italiaans uitziend gebouw, de prachtige blauwe lucht en heel klein in het frame een bruid die zich aan het klaarmaken was. Ooit al eens de 'Fired Up' speech van Obama gehoord? Wel, Bollegijs was pretty fired up! Ik had een beeld die de kijker iets meer vertelde dan een bruid in een kamer, een beeld die niemand anders van de groep zou hebben en ik had geen enkele richtlijn gegeven aan de bruid wat ze moest doen.
Ik ontdekte dat ik een uniek beeld had, door de hele situatie eens anders te bekijken. De rest van de workshop was dit mijn gameplan; kijken wat de rest deed en iets helemaal anders uitproberen. Mijn droom was om documentaires te maken en verhalen te vertellen. Wat als ik nu een huwelijk zou aanpakken als een documentaire? Eenmaal terug in België deed ik tabula rasa op mijn website en profileerde ik me vanaf dat moment als huwelijksfotograaf, zonder ervaring weliswaar..
2018
Met enige trots - na amper 20 huwelijken gefotografeerd te hebben - beklom ik het podium om mijn trofee te krijgen als
TOP10 fotograaf bij Masters of wedding photography BENELUX. Maar de ambitie om mijn skills als trouwfotograaf te blijven
ontwikkelen werd daardoor nog groter.
Ik bleef workshops volgen bij mensen waarnaar ik opkeek. USA, Nederland, de
Canadezen van TwoMann Studios; allemaal plaatsen waar ik inspiratie opdeed. Niet om die mensen te kopiëren, maar om er mijn eigen ding mee te doen en een eigen unieke stijl te ontwikkelen. Kennis is de beste investering die je kan doen! Door op dat podium te staan, voelde ik wat de volgende stap moest zijn om de beste versie van mezelf te worden voor mijn trouwkoppels. Ik nam ontslag als technisch tekenaar en waagde de grote sprong. Full time zelfstandig fotograaf! 12 jaar na mijn belofte in Libië, ging ik er nu écht helemaal voor gaan. Ik ging full documentary gaan op huwelijken, day in the life sessies, events,...
2025
Zelfs een wereldwijde pandemie kon mij niet stoppen om mijn droom waar te maken! Intussen heb ik de eer gehad om enkele mooie erkenningen te ontvangen.
International family photographer of the year 2021 (Inspiration Photographers - BRA)
Family storyteller of the year 2022 (This is reportage - UK) wereldwijde TOP 10 plaatsen als trouwfotograaf en familiefotograaf
Na het behalen van intussen 375 internationale awards, was ik al redelijk wat gewoon geworden. Maar de TOP10 plaats bij
Fearless Photographers (USA) eind 2024 doet me nog altijd kippenvel krijgen. Dit is het equivalent van de Oscars voor acteurs, maar voor huwelijksfotografie.
Ik kon niet geloven dat ik in award wedstrijden mensen naar wie ik opkeek - of zelfs
workshops bij had gevolgd - achter mij kon laten in de rangschikking. TOP10 van de wereld; iets wat ik in 2018 nooit als haalbaar zag als fotograaf uit het Meetjesland. Dit is dé grootste beloning die ik kon krijgen voor harde werk van de voorbije jaren..
Is dit de echte beloning?
The journey is the reward! De hele reis - met vallen opstaan - die ik heb afgelegd om die TOP10 plaats te behalen, is eigenlijk mijn grote beloning; geen awards of titels! Dankzij mijn journey ben ik:
- meer thuis voor mijn gezin
- kan ik bucket list materiaal afvinken, want mijn trouwkoppels brachten me intussen in alle 10 de Belgische provincies maar ook naar Nederland, Italië, Spanje, Zuid-Afrika,..
- minder introvert geworden en heb ik meer zelfvertrouwen; waardoor ik nu zelf workshops organiseer
- gelukkiger dan 20 jaar geleden en doe ik de job die ik als tiener eigenlijk al wou doen
- trots en dankbaar als mensen mij een berichtje sturen dat ze moesten wenen na het zien van hun trouw slideshow
- nog altijd verrast als ik aan de andere kant van het land daggasten (die ik totaal niet ken) op een huwelijk tegen anderen daggasten hoor zeggen 'Dat is die fotograaf waarbij je niet moet poseren...
- vereerd dat ik herinneringen mag maken die mensen hun hele leven lang zullen meedragen
De mooiste herinneringen maken voor je klanten werkt voor mij maar op 1 manier...
Documentaire fotografie
Er zijn tegenwoordig 1001 huwelijksfotografen en om eerlijk te zijn, lijkt de stijl vaak op elkaar. Als koppels 'trouwfotograaf' googelen, zien ze bij de afbeeldingen meteen 100 foto's van evenveel verschillende fotografen. Wat zien ze? Geposeerde koppelfoto's, detailfoto's van het boeket of de ringen,... Alle beelden lijken zo perfect dat ze zomaar uit een Pinterest board kunnen komen. Net omdat alles vaak in scène is gezet door de fotograaf, lijkt alles op elkaar en is het moeilijk voor koppels om een keuze te maken. Bij de klassieke trouwfotografie, loop je eigenlijk een to do-lijstje af van beelden die je MOET hebben. Een bruidegom voor een raam die 20 keer zijn jasje open en dicht moet doen, een fotoshoot van het boeket die meer als reclamebeeld voor de leverancier is, een koppel die naar de lens lacht en omschreven word als 'spontane fotografie', de jurk die ergens zielloos hangt, de getuige die alsof moet doen dat hij de strik van de bruidegom goed legt. 'Alsof doen' alleen maar om het perfecte beeld te hebben...
Perfection is boring!!
Het leven is niet perfect, dus je huwelijksdag hoeft dit ook niet te zijn. Ik wil geen perfecte beelden maken, want dan maak je 'het moest van de fotograaf' herinneringen als het koppel binnen 30 jaar nog eens door hun trouwalbum bladeren. Door een to do-lijstje af te lopen ziet ieder huwelijk in je portfolio er identiek uit; enkel het koppel en de locatie is anders. Door geen lijstje af te drammen en de mensen gewoon zichzelf te laten zijn, dan komt pas de magie van documentaire trouwfotografie naar boven en maak je unieke trouwreportages. Door nooit richtlijnen te geven, ben je als fotograaf na 10 minuten al helemaal onzichtbaar geworden. Door niets in scène te zetten, laat je mensen zichzelf zijn en komen de spontane momenten vanzelf. Aan jou als fotograaf om die momenten te zien/vinden en om die in een interessante compositie te gieten...
Maar, door nooit richtlijnen te geven maak je het jezelf niet gemakkelijk als fotograaf. Een moment gebeurt niet altijd in het beste licht of bij de mooiste achtergrond. Mensen doen nooit wat je hoopt dat ze zullen doen. Om het met de woorden van Ansel Adams te zeggen: 'You don't take an image, you make one!' Als documentaire fotograaf moet je leren anticiperen en jezelf juist positioneren nog voor het moment er is, moet je werken volgens het 'scene first, moments later' principe en moet je leren om dicht in de personal zone te komen van je onderwerp wanneer het moment zich daartoe leent. Door geen richtlijnen te geven, krijg je eigenlijk een gratis toegangspasje om ninja style tussen de mensen te bewegen en momenten te fotograferen zonder dat ze het eigenlijk door hebben. En zo kan je je klanten beelden afleveren waaraan echte herinneringen zullen hangen en waarbij ze een verhaal kunnen vertellen als ze binnen 30 jaar hun album bekijken. Het verschil tussen een foto van de bruidsschoenen (die zo uit een catalogus kan komen) of een foto met vuile hakken en blaren op de hiel, zit hem in de storytelling.
Wat met de koppelshoot?
Neem je dan nooit portretten als huwelijksfotograaf? Jazeker, want dit is nu eenmaal een vast onderdeel op een bruiloft. Maar dit is slecht 5% van het hele gebeuren en dus NIET het belangrijkste onderdeel van de dag. Ik heb meer een meer koppels die dit zelfs aan zich voorbij laten gaan en voor de 100% documentaire kiezen. Geen probleem, niet? Zij beleven de dag zoals zij die willen en niet zoals een fotograaf dat zou willen. Maar zij die het wel willen, laat ik hen dit moment ervaren alsof ze niet staan te poseren. Eerst de safe shots (goede achtergrond, goede pose en een moment uitlokken) en dan de meer artistieke die het koppel in het groot in hun living zou willen hangen. Ik heb ook nooit een plan B voor het geval het zou regenen, want je kan altijd en overal foto's nemen. Ik hoef dus nooit veel werk te steken in het vinden van een binnen locatie waar je meestal toch niet naar toe gaat. Een koppelshoot is een leuke afwisseling tijdens de dag, maar de echte momenten en herinneringen zit hem in die andere 95% van de trouwreportage...
Moet ik nu ook documentair fotograferen?
Je moet doen waar je je best bij voelt! Werkt de klassiekere aanpak best voor jou of zijn dit de beelden die je wil afleveren aan je klanten? Perfect! Of zit je in dubio omdat je denkt dat boeketfoto's of ringfoto's een soort verplichting is die je moet fotograferen? Dan kan je eens nadenken als een documentaire aanpak misschien beter zou werken voor jou. Ik voel me vrijer omdat er niets verplicht is en niets moet, waardoor ik me beter kan focussen op wat voor mij echt telt; namelijk momenten.
En net dat zijn de beelden die ik toon op mijn socials, want de mensen boeken je voor wat ze zien in je portfolio. Ik toon nooit beelden van het boeket of de ringen, waardoor de mensen dit nooit verwachten en ik die dus nooit hoef te fotograferen. Ik toon vooral de echte momenten - en af en toe een koppelfoto - en daarvoor komen de mensen bij mij terecht. Dit zijn mijn ideale klanten! Ik hoeft niet 1 van de 1001 fotografen te zijn wiens stijl door de meeste koppels gesmaakt wordt (en koppels vaak voor de goedkoopste kiezen); ik wil de fotograaf zijn voor dat ene koppel die het belang van een documentaire beseft op langere termijn en bij wie fotografie bovenaan hun to do-lijst staat.
Mijn advies aan collega-fotografen?
Kijk eens naar een foto van de aarde vanuit de ruimte. Ieder verhaal die je kent. Het verhaal van koningen en boeren. Verhalen van Romeinse gladiatoren en mannen op de maan. Verhalen - zoals Hitler- die we liever nooit hadden gekend. Verhalen - zoals Nelson Mandela - die inspirerend werken. Het verhaal van iedere persoon die je vandaag kent of ooit van gehoord hebt doorheen de geschiedenis. Elk verhaal speelt zich af op deze minuscule bol in de kosmos. Het is ONS verhaal! Het heeft mij jaren geduurd vooraleer ik mijn verhaal op deze aardkluit heb gevonden! Het verhaal van mijn klanten vertellen zal mijn nalatenschap zijn voor veel families. Voel jij nu dat je momenteel niet het juiste verhaal aan het schrijven bent? Je bent nooit te oud om daar verandering in te brengen. Is dit nu als klassieke of documentaire trouwfotograaf? Of een totaal andere tak van dit mooi beroep; maakt helemaal niet uit! We are all stories in the end, just make it a good one...